~moni_21 › myśli

Staliśmy naprzeciw siebie. Nasz wzrok się spotkał i moje serce zamarło. Trwało to kilka sekund chociaż miałam wrażenie, że mijają godziny.
Nagle położył dłonie na moich plecach. Serce zaczęło łopotać jak oszalałe, jego dłonie delikatnie przesuwały się w dół a ja miałam wrażenie, że ziemia zaczyna wirować w oszalałym tempie. Dreszcz przebiegł przez całe moje ciało. Czułam coraz bardziej rosnące napięcie. Gdy jego dłonie doszły do moich bioder złapał mnie i z całych sił przyciągnął do siebie. Przez cieniutką jedwabną sukienkę jaką miałam na sobie poczułam każdy fragment jego ciała. Zaczął całować moje usta i szyję. Nigdy się tak nie czułam. Wyzwalał we mnie uczucia o których nawet nie miałam pojęcia. Całe moje ciało całkowicie poddało się jego pieszczotom a w głowie krążyła tylko jedna myśl: jeszcze, jeszcze, jeszcze.
  http://moni21.cytaty.info

~moni_21 ©
 

Kiedy weszłam do szpitalnej sali poczułam dziwne ukłucie w sercu. Wiedziałam, że zaraz go zobaczę leżącego bezwładnie, nie potrafiącego wydobyć z siebie słowa. Sala była zadbana. Tylko zielony kolor ścian wydawał się zbyt ?agresywny? jak na szpital.
Wokół unosił się zapach lekarstw. Powoli podeszłam do łóżka.
Bałam się, tak bardzo bałam się go zobaczyć. Na zmianę zatrzymywałam się i szłam dalej.
Z jednej strony chciałam być już blisko niego a z drugiej chciałam nigdy się tam nie znaleźć. Ostatni raz widziałam go 20 lat temu. Bałam się, że go nie poznam. W końcu odważyłam się podejść i spojrzeć na niego. Leżał nieruchomo.
Podłączony do aparatury w ogóle nie przypominał osoby sprzed lat.
Chciałam go dotknąć, złapać za rękę i już nigdy nie puścić. Znowu był tak blisko mnie.
Nie wiedziałam tylko czy mam prawo tak myśleć.
Czy po tylu latach byłam już dla niego obcą osobą?
Jednak gdy usiadłam obok nie miałam wątpliwości. On cały czas był tą samą osoba którą znałam, którą tak kochałam.
Jego dłoń była ciepła, delikatna, dokładnie taka jaką zapamiętałam. I znowu poczułam to gorące powietrze.
Nagle wszystko wróciło? znów miałam 19 lat.
(...)
Spojrzałam na niego, cały czas trzymając go za rękę. Jego oczy na chwilę otworzyły się. Czułam, że serce zaczyna mi bić tak szybko jak nigdy. Rozejrzał się po sali, kiedy nasze spojrzenia się spotkały nie mogłam opanować łez. Chciałam mu tyle powiedzieć. Nie wiedziałam, nie miałam pojęcia od czego zacząć.
- Sophie ? słowa przychodziły mu z trudem, jednak mówił dalej ? jesteś tu, jesteś ze mną, cały czas czułem jak trzymasz mnie za rękę, przepraszam, że cię zostawiłem, że uciekłem?
- proszę nie mów nic, odpoczywaj ? wykrztusiłam
- nie, nie mogę, za długo milczałem, a teraz nie zostało mi dużo czasu a chce żebyś wiedziała że?
- wiem ? odpowiedziałam wycierając łzy spływające po policzkach ? zawsze wiedziałam?
- kocham cię ? szepnął resztką sił
- ja też cię kocham, kochałam cię przez całe życie, przepraszam, że nigdy wcześniej ci tego nie powiedziałam?.
On już tego nie usłyszał.
Jego oczy choć wciąż otwarte były już nieobecne, nie było w nich już duszy.
- Do zobaczenia kochanie, może jeszcze kiedyś się odnajdziemy ? powiedziałam i pocałowałam go po raz ostatni?
  http://moni21.cytaty.info

~moni_21 ©
 

- nie patrz tak na mnie - powiedział - bo nie będę potrafił powstrzymać się żeby ciebie nie pocałować
- nie wiem o co ci chodzi - skłamałam - patrzę tak jak zawsze, jak na wszystkich.
Oczywiście wiedziałam, że tak nie jest. Ten wzrok zarezerwowany był tylko dla niego. Tak bardzo go kochałam i pragnęłam, że już nie potrafiłam tego ukryć. Wiadomo, że gdy patrzymy na kogoś kto nam się podoba nasze źrenice powiększają się i on to widział. Doskonale potrafił rozszyfrować najdrobniejsze szczegóły. Nagle moje przemyślenia przerwał pocałunek.
- to dlatego, że tak na mnie patrzysz - szepnął
Uwielbiałam kiedy mnie tak całował.
  http://moni21.cytaty.info

~moni_21 ©